Cidadán A


9 jul. 2013


Por Jorge Suárez

Nos últimos días, o xornal do goberno (neste caso non falamos da Razón, senón do BOE) ven de publicar dous acordos que ben poderían terse redactado en plena Idade Media, dada a súa natureza feudal, onde volven a dividirse as relacións sociais na dualidade señor-vasalo, onde os home se clasifican segundo a categoría social e os seus dereitos pivotan en torno a ela, e non na súa condición de ser humano.
Falamos do dereito á saúde. No despropósito institucional de lexislar contra os enfermos, os motivos económicos, o derrubo do público e a explotación laboral mestúranse,  solápanse e confúndense  nun todo ideolóxico utilizado como arma para penalizar nas retribucións dos que sofren unha enfermidade motivo de baixa médica. Cabe recordar que as baixas son asinadas por un profesional sometido a xuramento hipocrático, un dobre desprestixio para os facultativos, postos en dúbida na ética das súas diagnoses.
Os cómics de Ásterix e Obélix comezaban anunciando que toda a Galia estaba tomada polos romanos, para a continuación salientar toda? Non! Unha aldea poboada por irredutibles galos resiste aínda e sempre ao invasor. Estes irredutibles galos no eido da xustiza son Xuíces e Fiscais, o seu bebedizo máxico e a ostentación do poder, que os fai inmunes aos recortes do imperio, e os eleva a categoría de señores feudais aos que tan só lles falta o dereito de pernada. A iso alude o BOE: as súas gripes non son as nosas, a súa febre debe ser máis contaxiosa e os seus padecementos máis insoportables, xa que as súas retribucións non sofren mingua algunha, por obra e gracia do Faraón do Reino, Sr. Gallardón.
Estas semanas estase a negociar en Mesa Sectorial de Xustiza de Galicia o réxime de descontos por Incapacidade Temporal, nacido do infausto Real Decreto 20/12 (descontos do 50% os tres primeiros días e do 25% do cuarto ao vinte un). A Dirección Xeral de Xustiza ten a potestade discrecional de establecer os supostos que non darán lugar a desconto, xa que en virtude da LOPX é o órgano competente para facelo, por causas excepcionais e xustificadas. A pelota está no seu tellado e a disxuntiva é ben sinxela: vai a Dirección Xeral ser cómplice da creba do principio democrático de igualdade ou vai consagrar as castes xudiciais?
En 1466, na Gran Guerra Irmandiña, dicían que chegaría o momento en que os gorrións habían de correr tras os falcóns. Hai seis séculos a dignidade do pobo que coñecía as súas nulas posibilidades fronte ao poder establecido ergueuse en armas contra os seus donos. Na idade contemporánea as nosas armas son a lexítima e democrática protesta, a mobilización en todas as súas formas, e a presión necesaria exercida polos traballadores e traballadoras para que as mesas de negociación partamos dende unha posición de vantaxe: nós temos o apoio de máis de dous mil funcionarios, vós tan só tedes a intención de criminalizar ao empregado público. Temos a vitoria moral, e por moito que lexisledes, vilipendiedes e humilledes, nós sempre poderemos tomar como máxima aquela de Unamuno, en resposta a Millán Astray: “Venceréis, porque tenéis sobrada fuerza bruta. Pero no convenceréis. Para convencer hay que persuadir, y para persuadir necesitaréis algo que os falta: razón y derecho en la lucha”